Blog

24 Aralık 2017

Yanlış yaptığını itiraf edememek…

Neden kendimizi hep haklı hissetmek isteriz? Kendilik değerimizi korumak için mi? Kendilik değerimizin neden sürekli korunmaya ihtiyacı olsun ki? Evet, kendimizi özel hissetmek hepimiz için temel bir duygusal ihtiyaç. Ama sorun şurada ki, her zaman bizden daha güzel, daha akıllı, daha başarılı, daha çekici birileri var. İyi de, kendimizi özel hissetmek için neden başkasından daha iyi ve kesinlikle hep haklı olmak zorundayız?
Peki bu durumla nasıl başa çıkarız? Aslında hiçbirimizin, devamlı haklı olma isteğiyle başa çıkabildiğimiz söylenemez. Zaten mümkün de değildir bu. Kendimizi daha iyi hissedebilmek için ötekileri sürekli küçümsemek, kendimizi devamlı başkalarıyla karşılaştırarak egomuzu güçlü tutmaya çalışmaktan daha zahmetli ve paradoksal bir şekilde kendimizi daha da değersiz ve yetersiz hissetmemize neden olacak başka bir başa çıkma stratejisi yoktur. Eğer kendimi iyi hissetmek için, devamlı ötekinden daha akıllı, daha zeki, daha, daha, daha ve hep haklı olmak zorundaysam, kendimi ve diğerlerini nasıl olur da gerçekçi bir değerlendirmeye tabii tutabilirim? İçinde bulunduğum durumun bana ve ilişkilerime zarar verdiği gerçeğinin nasıl ayırdına varabilir ve isabetli bir davranış değişikliğine gidebilirim?
Tutun ki, zor bir iş günü geçirdiniz ve eve geldiğinizde eşinizin henüz evde olmadığını gördünüz. Nedense bir sabırsızlık içindesiniz, sanki haksızlığa uğramış gibi hissediyorsunuz kendinizi. Eşiniz geldiğinde suratınız asılıyor ve geriliyorsunuz.
Siz: “Harika, sonunda gelebildin. Senden istediklerimi aldın mı marketten?”
Eşiniz: “Hoş bulduk. İyiyim. Sen nasılsın? diye başlasaydık keşke!”
Siz: “Bu kadar unutkan olmasaydın, beni biraz olsun ciddiye alsaydın, ben de sinirlenip böyle davranmazdım!”
Eşiniz: “Senin sinirlenmen için benim bir şey yapmama gerek yok ki?”
Zor bir günün ardından birbirimize iyi gelebilmek için doğru bir başlangıç olmadı, değil mi? Sonrasında, beklendiği gibi, kimse bulunduğu mevzîyi terk etmiyor ve bütün bir gece böyle sürüp gidiyor.
‘İmajımı kendi gözümde olsun koruyabilmek için hiçbir risk almamalı, yaşananlar için karşımdakini suçlamalıyım. Köşeye sıkışmışsam geçmişten bazı yaşantıları çıkarıp kendimin neden haklı olduğunu karşımdakinin gözüne so kmalıyım.’
Hatalarımı ve zayıflıklarımı karşımdakine yansıtırsam egom bir süre daha çöküp gitmekten kurtulacaktır. “Senin hatan, benim değil!”
Bu düz ve basit mantıkla yürüyen kavga ve çatışmaları tahayyül edin lütfen. Herkes suçu ötekine atıyor ve kendi davranışını haklı çıkarmaya çalışıyor, sanki hayatta kalmaları buna bağlıymış gibi.
Oysa herkes en derinlerinde bilir, bir sorun varsa her iki taraf da belli ölçülerde sorumludur bundan. Ne kadar da çok zaman kaybediyoruz böyle davranarak! Yalnızca zaman mı? Karşımızdakine duyduğumuz sevgi, saygı, verdiğimiz değer de hızla yok olup gitmiyor mu? Durmadan haklı olan ve bizi bir yanlışlıklar abidesi olarak gösteren bir ötekiyle ne kadar birlikte olabiliriz? Oysa zayıflıklarımızı basitçe itiraf edebilsek ve karşımızdakine hakkaniyetli davranabilsek, ilişkimizdeki güven duygusu daha da sağlamlaşmaz mı?
Evet ama söylemesi kolay, yapması zor!
Kendimizi olduğumuz gibi ve kadar algılayamadığımız müddetçe, ilişkilerimizi harabeye çeviren davranış biçimimizi fark edebilmemiz, gerçek potansiyelimizi ortaya çıkarabilmemiz ve ilişkide maskelerimizden arınmış gerçek kendiliğimizle var olabilmemiz mümkün olmaz. Yani ihtiyacımız olan huzur hiç gelmez. Üretmek, öğrenmek huzurla mümkündür oysa. Ve üretmek, öğrenmek hayatı anlamlı kılan en önemli değerlerdir.
Üstelik zayıf noktalarımızı kabul etmezsek nasıl büyürüz? Yanlışlarımızı yok sayarak, sorunlarımızın, zorluklarımızın sorumluluğunu başkalarında arayarak kendimizi geçici olarak iyi hissedebiliriz elbette ama uzun vadede kendimize de, ilişkimize de zarar veririz. Çünkü sonuç kaçınılmaz olarak, çatışmalar ve tıkanıklıklardan ibaret sonsuz bir tuzakta boğulup gitmektir.

,
Alper Hasanoğlu
Alper Hasanoğlu Hakkında

Alper Hasanoğlu 1967 yılında İstanbul'da doğdu. İstanbul Erkek Lisesi'nin ardından Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nden mezun oldu. İki yıl Çorlu Devlet Hastanesi'nde görev yaptıktan sonra Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde Fizyoloji ihtisası yaptı. Ardından İsviçre’de Basel Üniversitesi'nde psikiyatri ihtisası yaptı ve yine Basel Üniversitesi Psikiyatri Polikliniği’nde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 2010 yılında Türkiye'ye dönerek kurmuş olduğu TherapiaGroup çatısı altında ekibiyle birlikte klinik çalışmalarına devam etmektedir. Yazarın Remzi Kitabevi’nden yayınlanmış Bir Terapistin Arka Bahçesi, İlişkilerin Günlük Hayatı ve Çocuklarda Rezilyans isimli üç kitabı ve Doğan Kitap'tan yayınlanmış Aşkın Halleri adlı bir kitabı bulunmaktadır. 2009-2016 tarihleri arasında Radikal (gazete)'de köşe yazarlığı yapan Hasanoğlu, ayrıca Milliyet, Duvar ve Diken’de köşe yazarlığı yaptı. Alper Hasanoğlu iki çocuk babasıdır.

Bir Yorum
  1. şişman birey olarak …şişman bir psikoterapiste gidemem.. +114,99

Yorum yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir